Mportalik - forum dyskusyjne

[jakkolwiek]

Projekt zmiany artykułu 196 Kodeksu karnego o karnoprawnej ochronie tzw. uczuć religijnych:

http://art196kk.psr.org.pl/?s=projekt



KODEKS KARNY:

Cytat:

ART. 196: Kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej, lub miejsce przeznaczone do publicznego wykonywania obrzędów religijnych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

zmieniamy na:

§ 1. Kto, w celu obrazy uczuć religijnych innych osób, znieważa publicznie przedmiot służący do wykonywania praktyk religijnych lub miejsce służące do publicznego wykonywania obrzędów religijnych, podlega grzywnie lub karze ograniczenia wolności do lat 2
§ 2. Tej samej karze podlega, kto, w celu obrazy przekonań religijnych lub filozoficznych innych osób, znieważa publicznie treść tych przekonań.
§ 3. Jeżeli czyn określony w § 1 lub 2 może zagrażać porządkowi publicznemu, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.”

Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Uzasadnienie:

§1: istotnym jest zmiana formy zamiaru, z ewentualnego na kierunkowy. Realizuje się znamiona przestępstw tego artykułu, jeśli działanie MA NA CELU obrazę uczuć religijnych lub przekonań. Obecnie w przypadku art. 196 kk mamy do czynienia z sytuacją, gdzie nie ma znaczenia czy sprawca dążył do obrazy uczuć religijnych, czy chciał i planował to uczynić celowo. Obywatel RP, zatem może zostać oskarżony i skazany za niezaplanowaną obrazę uczuć religijnych anonimowych osób, z którymi nigdy się nie spotkał, nie planował się spotkać i których nie chciał w żadnej mierze obrazić. Sztandarowym tego przykładem jest „sprawa Nieznalskiej” i wyrok pozbawienia wolności na okres pół roku więzienia dla pani Doroty, która jako pierwsza w III RP została skazana na mocy wspomnianego art. za działalność artystyczną. Osoby zawiadamiające o przestępstwie nie widziały wystawy, nie miały też w planach wybrania się do galerii by ją obejrzeć – poznały ją wyłącznie dzięki przekazom mediów. Artystka wiele razy wyjaśniała, że nie podejrzewała nawet, że jej twórczość wywoła takie reakcje, a w pracach podejmuje trudne tematy gdyż zajmuje się „sztuką krytyczną”, za którą notabene została doceniona na arenie krajowej i międzynarodowej. Znamienne jest, że same władze Gdańska instalację, będącą przyczyną całej sprawy, wcześniej zaakceptowały i dofinansowały.

§2: postuluje się wprowadzenie typu przestępstwa obrazy przekonań światopoglądowych. Jest to ważne uzupełnienie rozciągające ochronę dla różnych zespołów poglądów na świat, stanowiących fundament i pryzmat w oparciu, o który jednostki kształtują swoje życie. W nowoczesnym społeczeństwie zachodnim nie ma żadnych podstaw dla ochrony jedynie światopoglądu religijnego, tak jak nie ma podstaw dla przyjmowania, iż jedynie ze światopoglądem religijnym wiążą się głębokie uczucia jednostek, bowiem stosunek emocjonalny na ogół wiąże się z każdym światopoglądem, niezależnie od jego charakteru. Możemy, więc mówić o uczuciach religijnych, duchowych, politycznych, filozoficznych, ateistycznych, agnostycznych, humanistycznych itd.

§3: zdefiniowany jest typ kwalifikowany tego przestępstwa poprzez zagrożenie porządku publicznego. Wydaje się to niezbędne dla ograniczenia wszczynania postępowań w sprawach błahych, szczególnie mających znamiona cenzury i dyskryminacji. W obecnym stanie prawnym wysoka sankcja bez ograniczenia rangi naruszenia jest niezrozumiała i nieadekwatna.

§4: zrównuje się wagę różnych przekonań wobec prawa zgodnie z gwarantowaną konstytucyjnie równością światopoglądową oraz równością wszystkich obywateli wobec prawa. Istniejąca obecnie możliwość ścigania z urzędu przestępstwa z art. 196 kk jest wyraźnym faworyzowaniem ze strony Państwa osób i grup religijnych w stosunku do wszystkich innych osób i grup jakie znajdują się i zrzeszają na terenie RP, a które jeśli chciałyby zgłosić przestępstwo ze względu na obrazę ich uczuć i przekonań musiałyby to uczynić z powództwa prywatnego. Istotne jest to, że proponuje się powództwo prywatne, gdyż z urzędu ściga się przestępstwa mogące naruszać dobra publiczne, czyli te dobra, które tyczą się wszystkich obywateli Państwa. Uczucia religijne natomiast są dobrami wyłącznie ściśle określonej grupy osób.



Tak więc: proszę Was, drodzy użytkownicy o wpisanie się i potwierdzenie rejestracji, wchodząc na maila i klikając w link, który Wam wyślą.