Mportalik - forum dyskusyjne

[ichigo]

[harlequin]

Gdy ktoś mówi, że prawdziwy mężczyzna nie powinien płakać, to ciekawa jestem jak taka osoba wyobraża sobie, co robić ma mężczyzna, który cierpi, któremu jest bardzo smutno? Ma to w sobie dusić? To może prowadzić do czegoś złego Płacz w jakiś sposób uspokaja, a to, że dzięki niemu uczucia, czy emocje nagle wychodzą na wierzch... to moim zdaniem tym lepiej.

[ichigo]

No wiesz , niektórzy mężczyźni wolą uczucia w sobie dusić , chcą pokazać , jacy są twardzi , że nic ich nie wzrusza . Jednak to duszenie potem przerodzić się może w taką sytuację , iż chłopak nie będzie zdolny pokazać uczuć . Jednak tacy chłopacy , którzy duszą te uczucia muszą mieć jakiś powód , by to robić . Powodów może być wiele .

[harlequin]

Współczuję. Współczuję tym, na których presję wywołuje otoczenie i tym, którzy to sobie wmawiają.
Człowiek to jego uczucia i emocje - ja tak myślę. Duszenie tego w środku, to zaprzeczanie samemu sobie, jakiś absurd, coś chorego, toksycznego.

[ichigo]

No może i absurd ale koleś , który by nie dusił swych uczuć tylko je odrazu wylewał z siebie zaraz byłby nazywane mięczakiem . Ludzie codziennie sobie zaprzeczają jeśli chodzi o emocje , w pracy czy w szkole zakładają kamizelkę przeciw uczuciową , w domu ją zdejmują choć niezawsze . Jednak są uczucia , które wychodzą z nas prawie codziennie : gniew , złość , frustracja . Gdyby je zamienić na miłośc , szacunek i rzyczliwośc , może chłopacy częściej by się otwierali .

[Leany]

[jami]

[[P]Michaś]

[merel]

[Shaezaar]

Facet, który płacze jest albo pedałem albo gra w filmie. Żart oczywiście...

Mi kiedyś siostra połamała karabin. Miałem chyba 6 lat. To, że sie wydarłem faktycznie pomogło bo zamiast się złościć na cały świat wpadłem na genialny pomysł i dałem ojcu do posklejania. A co dziwniejsze nie przylutowałem jej za to

Sam osobiście nic do tego nie mam że jakiś koleś płacze, ale to dość spory dyskomfort patrzeć na znajomego w tym stanie. Inaczej niż u kobiety. Tu się nie ma zielonego pojęcia co powiedzieć, możliwe, że przez to, że nikt zazwyczaj nie podejrzewa o to qmpla czy inna znajomą osobę. I pewnie dlatego mężczyźni się przed tym wzbraniają, pewnie nie chcą powodować trudnych sytuacji albo udają fazerów.

Sztuka polega nie na wzbranianiu się od płaczu tylko na niepowodowaniu sytuacji, które to poprzedzają.

[Alicja]

Raz jedyny widziałam jak facet płacze (poza moim tatą, który łatwość do wzruszeń ma po babci ). I to jeszcze z powodu, który mnie trochę zdziwił u tej osoby.
Byłam w szoku, że tak się przy mnie otworzył, bo wiem, że u większości facetów taka "słabość" przy kobicie jest ciężka do przełknięcia.

Generalnie to nie lubię patrzeć jak ktokolwiek płacze z przykrych powodów - nie lubię, gdy kogoś spotykają takie problemy, które wywołują płacz, o.

[ichigo]

Cóż poradzić , każdy z nas ma chwilę słabości i chce z siebie wyżucić te uczucia więc albo się wydziera na całe gardło albo płaczę . A płacz to nic złego .

[Leany]

[ichigo]

[Ewel]

Trzy razy w życiu widziałam płaczących mężczyzn. O trzy razy za wiele.
Bo nie mogłam z tym nic zrobić. "Jeśli nawet ON nie potrafi sobie poradzić, to co ja mogę zrobić?" W mgnieniu oka straciłam grunt pod nogami, przecież on miał być silny, wytrwały.

Bezsilność mojego ojca. W całym swoim życiu tylko 2 razy się tak uzewnętrznił. To był pierwszy raz. Dostrzegłam wtedy, że on też jest tylko zagubionym chłopcem, który inaczej wyobrażał sobie swoje życie. Drugi raz płakał, gdy wrócił ze szpitala, cudem wyrwany ze śpiączki, przywrócony do życia po śmierci klinicznej. Ot, wszedł do domu, siedział, mama płakała ze szczęścia, że żyje, a ja nic- siedziałam w drugim pokoju. Wchodzi mama, mówi, że nie mam serca, wychodzi z domu. I wtedy to się staje. Wchodzi tata, przytula się do mnie i mówi, że mnie kocha, że jak tonął to myślał, że już mnie nigdy nie zobaczy. To był zarazem pierwszy i ostatni raz, kiedy usłyszałam z ust któregoś rodzica: "Kocham cię".
Trzecie spotkanie z łzami u faceta to bardzo bliski mi człowiek, którego życie poszło nie po jego myśli, i który nie był w stanie przekonać otoczenia, że człowiek po burzliwej przeszłości, wielu błędach, odsiadce w więzieniu, alkoholu, ćpaniu, przemocy, może wciąż coś czuć. Im bardziej się starał wszystko zmienić- tym bardziej się odsuwali. Nie wytrzymał i płakał długo. W pokoju byłam tylko ja i on i jego łzy. Niepohamowane, zawstydzające łzy.
Mam nadzieję, że już nigdy w życiu nie zobaczę męskich łez.