Mportalik - forum dyskusyjne

[[P]Elektroniczna]

[Żelowa]

[Erill]

Cytat:

Niestety.. chciałabym, aby bardziej mi ufali i pozwolili bardziej "sprawdzić" się w samodzielnym życiu

Tylko, ze odczuwalny przez Ciebie brak zaufania to ich ndmierna troska a nie to, ze sadza, ze sobie nie poradzisz...

Żelowa napisał/a:

Najpierw rozpieszczają, a potem.. się dziwią, że dziecko nie wie, jak.... się obiera ogórki.

Mialam dosc podobna sytuacje. Moja mama i babcia cale zycie uczuyly mnie ze zrobia wszytsko za mnie Obiad, zmywanie, pieczenie.. Ja i moj brat tylko sprzatalismy. I nagle cos im sie obudzilo, ze ja nie umiem gotowac, ze zostawiam naczynia.. I mimo wielokrtonych rozmow z moja mama ona nadal za mnie zmywa. Uwaza, ze jesli nie zmyje natychmiast nie zrobie tego wogole...
A w moim domu gdzie teraz sie przenioslam naczynia choc stoja czasem dzien.. to i tak je w koncu myje. Bo mnie drazni ze tam sa..
Gotowac tez sie nauczylam. Z dala od domu...

[Alicja]

[harlequin]

Moi rodzice od razu sprawę postawili jasno - najważniejsza jest nauka.
Za oceny niższe od piątek były krzyki, były kary i nie dostawałam obiadu.
Więcej nawet nie chce mi się opowiadać, zdystansowałam się do tego już, ale dawniej bardzo to wszystko przeżywałam. Było mi ciężko, gdyż wymagano ode mnie więcej, niż to na co było mnie stać. Nie mówię tu o ograniczeniach umysłowych, bo swoich możliwości nigdy nie wykorzystałam i nie wykorzystam, bo to mi do szczęścia niepotrzebne. Zawsze byłam marzycielką i idealistką, co oczywiście przeszkadzało i nadal przeszkadza mi w nauce. Poza tym oczywiście niedające się ukryć lenistwo.

Tak czy inaczej, wracając do moich rodziców, totalnie zaniedbali oni kwestie typowo życiowe, a teraz dziwią się, że nie potrafię sobie zrobić prania. Ale na szczęście te rzeczy, to jedyne, których uczę się chętnie. Dlaczego? A dlatego, że to przyda mi się na pewno.

Cóż mogę stwierdzić... Myślę sobie teraz, że jak sama będę miała dzieci, nie będę ich zmuszać do nauki, lecz raczej będę się starała na różne sposoby je do niej zachęcić, zaciekawić je nauką. Nie toleruję argumentów z serii "bo tak i już".
Dzieci czasem wręcz odruchowo buntują się przed tym, by sprostać wielkim wymaganiom, które stawiają im rodzice i to jest moim zdaniem odruch obronny. Teraz jestem raczej odporna na takie rzeczy, bo potrafię zwykle z góry ocenić sytuację oraz domyślać się czynników psychologicznych niektórych zachowań, również swoich, ale co mi się zakorzeniło, to się zakorzeniło.

[frutto]

Moi rodzice to jak kumple, im jestem starszy tym bardziej się dogadujemy.

[Gabi]

[harlequin]

Z dzieckiem, to (z góry przepraszam za wyrażenie) trochę jak z psem - lepiej chwalić za to, co dobrze, niż ciągle ganić za to, co złe. A dla dobra potomka lepiej go dyskretnie naprowadzać na określoną drogę, niż do niej zmuszać. Nikt nie lubi przymusu. Nawet ciastko jedzone z przymusu już tak nie smakuje

[Alicja]

Nie umiem się z nimi porozumieć w codziennych sprawach.
Mama często coś wyolbrzymia, podczas gdy ja to olewam, bo wg mnie szkoda nerwów na coś. Próbuję jej to czasem zasugerować, że jak śmieci postoją przy drzwiach godzinę dłużej to nic się stanie, ale to ją tylko jeszcze bardziej denerwuje. Nie chcę się z nią kłócić, ale często jakieś krótkie przekrzykiwania się zaczynają się od byle czego. Mam później wyrzuty sumienia, że ją zdenerwowałam, bo i tak wszystko jest na jej głowie i chodzi zestresowana -_- Ale do żadnego kompromisu nie umiemy dojść.
Poza tym odnoszę wrażenie, że w domu jest większe zainteresowanie moją młodszą siostrą, a skoro ja już jestem prawie dorosła, odpowiedzialna etc. to poradzę sobie sama.
Bywają momenty, kiedy wydaje mi się, że rodzice w ogóle nic o mnie nie wiedzą -_- Chociaż widzę, że czasami mama ma chęć nawiązania jakiegoś bliższego kontaktu, próbuje rozmawiać ze mną o moim odizolowaniu, ale boję się, że jak się przed nią otworzę to mnie nie zrozumie.

[harlequin]

[Darn]

Nadal nie potrafię się dogadać z moją matką. Jest taka, taka... na siłę próbuję udawać, że jest super młoda [ma 38 lat] i może nosić spódniczki do jakiej długości chcę a za chwilę mówił słodziutkim tonem 'czy to nie jest zbyt młodzieżowe'. Moja matka zawsze negowała moje poglądy, zawsze dla niej były głupie i słyszałam, że jak jestem bezinteligentna to mam się nie wypowiadać. A teraz? Ciągle jej coś przeszkadza, to przeszkadzał jej przyjazd M., to przeszkadza jej praca, to to czy tamto. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym się jej z czegoś zwierzyć, wystarczy, że raz się zwierzyłam a przy pierwszej lepszej kłótni mi to wypomniała i nazwała dziwką. Tylko czekam na wyprowadzkę z tego powalonego domu -.-


Najbardziej mnie wkurza, jak słyszę, że na rodziców można zawsze liczyć. Owszem, na ojca, ale nigdy nie na matkę. Ona chyba nie dorosła do tego by mieć dziecko. Cóż tak to jest jak siksa ma dziecko.

[harlequin]

[Darn]

To dobijające, nie masz oparcia w osobie, która była Tobie najbliższa. Już sobie wyobrażam jakby zareagowała jakbym powiedziała jej coś w stylu 'jestem w ciąży' czy 'cześć mamo, uprawiam seks'. Wystawiłaby mi walizki za drzwi.

[Gabi]

Przerażacie mnie.
Mój ojciec był, a jakby go nie było w moim życiu. Też słyszałam o sobie od niego różne rzeczy, m.in. że mnie nie chciał.
Ale wszystko zostało już powiedziane i wybaczone, już go nie ma.
Jeśli można kogoś kochać i nienawidzić jednocześnie, to moja relacja z ojcem jest idealnym tego przykładem.

[merel]

Ja z moimi rodzicami staram się utrzymywać dobre stosunki. i myślę, że mimo wszystko zawsze mogę na nich polegać. Choć myslę, że nie wiedza o mnie za wiele. Czasami mama na siłę próbuje coś ze mnie wyciągnąć z mojego prywatnego życia. Najbardziej irytują mnie pytania typu: masz chłopaka i chociażbym jej mówiła,że nie, to nie wierzy. A przecież nie spotykam się z nim na ulicy. o.O
czasami również złości mnie to, że wymaga ode mnie zbyt wiele. Uważa, żę trója to zła ocena. wiem,że chce dla mnie jak najlepiej, ale to liceum, nie rozumie, że jest o wiele trudniej niż w gimnazjum, gdzie poniżej 5 czy 4 nie spadało.